Prawda o sataniźmie okultystycznym

Prawda o świecie nie jest łatwa do przyjęcia.

Prawda o świecie nie jest łatwa do przyjęcia,
bo nasza duma ludzka nie pozwala nam
przyznać się nawet przed samym sobą do tego,
że być może całe życie żyliśmy w błędzie.

Satanizm okultystyczny

Opublikowano , autor: W8inG4DeatH


Satanizm okultystyczny


Bardzo częstą pułapką dla wchodzących w satanizm okultystyczny jest wiara w kłamstwo mówiące o tym, że istnieje podział magii na tzw. dobrą i złą. W niektórych kręgach na świecie mówi się (a co gorsza uznaje w praktyce) podział na tzw. magię czarną i magię białą, gdzie czarna magia oznacza jawne odwoływanie się do mocy złych duchów, natomiast biała niby do duchów dobrych. Jest to jedno z największych oszustw ojca kłamstwa - szatana, jakim omamił naiwnego człowieka. Odwoływaniem się do mocy wyższych Dobra, które mogą pochodzić tylko i wyłącznie od Boga, może odbywać się tylko i wyłącznie przez praktyki, które wskazuje Kościół Święty, czyli poprzez modlitwę, sakramenty święte, pokutę itp. Każde odwoływanie się do jakichkolwiek mocy wyższych innymi sposobami niż te są poważnym wykroczeniem przeciw pierwszemu przykazaniu dekalogu:

Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną


Człowiek, który szuka pomocy, pocieszenia, czy wstawiennictwa u jakichkolwiek innych mocy, np. za pomocą wróżb, guseł, kart czy wreszcie samej magii, (która w każdej postaci jest czarna i jest odwoływaniem się do złego ducha) wpada w sidła szatana, tego który najbardziej ze wszystkich stworzeń pragnie naszej zagłady. Wiele jest oszustów (fałszywych proroków, wilków w owczej skórze), charyzmatyków, bioenergoterapeutów, wróżbitów, magów itp. którzy podając się za kogoś o niezwykłych zdolnościach nadludzkich próbują nie tylko wyłudzić od nas pieniądze (co jest jeszcze stosunkowo małym złem), ale co gorsza wpędzają w nas w niewolę szatana kierują na drogę zatracenia, która sprawi, że życie stanie się dla nas w ostateczności piekłem.


Czarna magia, czary, obrzędy satanistyczne (czrne msze)


Wspólną cechą tych praktyk jest to, że usiłują zaczarować jakąś określoną osobę przez magiczne formuły lub niekiedy nawet bardzo złożone obrzędy, z wezwaniami skierowanymi do złego ducha, ale bez posługiwania się specjalnymi przedmiotami. Kto uprawia tego rodzaju praktyki staje się sługą szatana. Uprawnianie magii spotyka się w ciągu całej historii ludzkiej i u wszystkich ludów. Dzisiaj również jest wielu takich, którzy wpadają w jej szatańskie sidła. Także wielu kapłanów lekceważy jej niebezpieczeństwo. Słusznie ufni w moc zbawczą Chrystusa, który się ofiarował, aby nas uwolnić z sideł szatana, zapominają o tym, że Jezus nigdy nam nie powiedział, byśmy lekceważyli złego ducha. Dał natomiast władzę wypędzania go i mówił o potrzebie nieustannej walki z nim.


Pismo Święte zadziwia tym, że tak często wypowiada się przeciwko magii i czarownikom, zarówno w Starym, jak i Nowym Testamencie. W ten sposób przestrzega nas, ponieważ jednym z najczęstszych sposobów, jakim się posługuje zły duch, by związać ze sobą człowieka i go ogłupić, jest właśnie magia, zabobon, to wszystko, co oddaje szatanowi bezpośredni lub pośredni kult. Pismo Święte stanowczo zabrania tych praktyk, w których się dopatruje zapierania się Boga, by oddać się w posiadanie złemu duchowi.

Gdy ty wejdziesz do kraju, który ci daje Pan, Bóg twój,
nie ucz się popełniania tych samych obrzydliwości jak tamte narody (poganie).
Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę (ofiary z ludzi),
uprawiał wróżby, gusła, przepowiadanie i czary;
nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych (seanse spirytystyczne).
Obrzydliwością jest bowiem dla Pana każdy , kto to czyni.

(Pwt 18, 9-12)

Nie będziecie się zwracać do wywołujących duchy ani do wróżbitów.
Nie będziecie zasięgać ich rady, aby nie splugawić się przez nich.
Ja jestem Pan, Bóg wasz.

(Kpł 19,31).

Jeżeli jaki mężczyzna albo kobieta będą wywoływać duchy albo wróżyć, będą ukarani śmiercią.
Kamieniami zabijecie ich. Sami ściągnęli śmierć na siebie.

(Kpł 20,27)

Tak samo surowe są ałowa zawarte w Księdze Wyjścia (22,17):
Nie pozwolisz żyć czarownicy


Także u innych narodów karano śmiercią uprawiających magię i chociaż określenia są różnie tłumaczone ich treść jest bardzo jasna. Czarownicy uważają się za panów dobra i zła. Spirytyści i media poświęcają się wywoływaniu duchów wyższych lub duchów osób zmarłych. W rzeczywistości zaprzedają się z ciałem i duszą mocom demonicznym, nie zdając sobie sprawy z tego, że one zawsze używają ich do niecnych celów, chociaż te cele nie pojawiają się od razu.


Człowiek oderwany od Boga jest biedny i nieszczęśliwy, nie potrafi zrozumieć wartości życia, a tym bardziej znaczenia różnych przeciwności, cierpienia i samej śmierci. Pragnie szczęścia takiego, jakie mu podsuwa świat: bogactwa, władzy, dobrobytu, przyjemności, uznania ... I wydaje się, że zły duch mu podpowiada:

Tobie dam potęgę i wspaniałość tego wszystkiego, bo mnie są poddane i mogę odstąpić komu chcę.
Jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon, wszystko będzie Twoje.

(Łk 4, 6-7)

Tak więc młodzi i starzy, kobiety, robotnicy, ludzie różnych zawodów, politycy, artyści, ciekawscy, ciągle poszukują prawdy o swojej przyszłości. Jest to tłum, który na swej drodze życia gotowych do spełnienia ich pragnień czarowników, wróżbitów, astrologów, bioterapeutów, jasnowidzów, odgadujących itp. Ludzie zbliżają się do nich przypadkowo lub powodowani nadzieją, gdy są zrozpaczeni albo przeżywają różne doświadczenia. Wielu z nich dotyka choroba, inni zostają w różny sposób zaczarowani, a jeszcze inni wchodzą w zamknięte kręgi rozmaitych sekt.

Większość sądzi, że za tym wszystkim stoi tylko zabobon, ciekawość, udawanie, oszustwo, a w rzeczywistości w większości przypadków prawda jest zupełnie inna...
Magia jest nie tylko czczą wiarą, czymś pozbawionym jakiejkolwiek podstawy. Jest to odwoływanie się do sił demonicznych, aby dla własnej korzyści wpływać na bieg wypadków i na inne osoby.

Chociaż magia wyraża się w różnych formach to skutek jest zawsze ten sam: oddalenie człowieka od Boga i doprowadzenie go do grzechu i śmierci duchowej.


Podział magii.


Magię dzielimy na dwa podstawowe rodzaje:


W jednym z obrzędów wtajemniczenia w czarną magię, stosowanym przez czarowników na jednej z wysp Zielonego Przylądka, zaleca się, aby wtajemniczana osoba stanęła w pewnym momencie obrzędu przed lustrem, w którym ukaże się jej szatan, aby jej udzielić mocy, czyli broni, którą będzie się posługiwać, by ranić ludzi: ma moc zniszczenia, przeklinania, jasnowidzenia, przewidywania, rozdwojenia, leczenia i jeszcze innych działań, stosownie do zła, jakie jest zdolny wyrządzić, i zgodnie z tym, jak potrafi się sprzeciwić zamysłowi Boga i co jest w stanie zaofiarować złemu duchowi.

Oprócz samego siebie, może zaofiarować swoje dzieci, a także inne osoby zwracające się do niego, bardziej lub mniej tego nieświadome. Skutkiem takiego działania dla ofiary jest to, że nabędzie strasznej odrazy do wszystkiego, co jest święte (do modlitwy, kościoła, obrazów świętych ...), w połączeniu z innymi, bardzo różnymi przejawami zła. Coś takiego może przydarzyć się również temu, kto zlecił czarownikowi wykonanie pewnej pracy, złożył raz ofiarę w postaci nawet bardzo małej zapłaty, przekazał wymagane rzeczy i być może zastosował się do zaleceń: nawiedzenie siedmiu kościołów, zapalenie świec w określony sposób, rozrzucenie śmieci, noszenie pewnych przedmiotów na sobie lub zawieszanie ich na kimś innym itd. W ten sposób zawiera się ze złym duchem bardziej lub mniej uciążliwy związek, ze złymi następstwami dla duszy i ciała.


Podział czynności magii doskonałej.


Czynności magii doskonałej dzieli się na:


W ten sposób usiłuje się przemienić przedmioty lub osoby w święte symbole (oczywiście poświęcone szatanowi). Materiał magiczny zostaje namagnesowany w określonych porach, które są przedmiotem zainteresowania astrologii magicznej. Przy wykonywaniu wszystkich czynności magicznych szeroko stosuje się kadzidło. Jest to kadzidło złożone w ofierze szatanowi, wyraźne przeciwieństwo kadzidła, którego używa się w kulcie liturgicznym składanym Bogu.


Inne formy czynności magicznych.


Inne formy czynności magicznych skupiają się na wytwarzaniu napojów lub mieszanek, które wywołują sugestie lub dręczenie diabelskie u tego, kto je spożyje. Poszkodowany znajduje w swoim organiźmie nie tylko coś obrzydliwego, ale także wpływ duchów demonicznych, wzywanych podczas przygotowania tego środka. Bardzo znany jest tak zwany napój miłości (legat, zapis), przy pomocy którego można narzucić zawarcie związku ze złym duchem pod wpływem mocy szatańskich.


W magii Voodoo dwupłciowy wąż Danbhalah i Aida Wedo jest tak mocnym źródłem natchnienia dla swoich czcicieli, że osiągają zadziwiające efekty o każdej porze dnia i nocy. Wąż ten, jak się twierdzi, zna wszystkie tajemnice Słowa stwórczego za pośrednictwem języka magicznego, opiewanego w muzyce sakralnej. Chodzi tutaj o magię haitańską, pochodzenia afrykańskiego, która razem z pierwotną magią afrykańską i z magią sprowadzoną do Ameryki Południowej (zwłaszcza do Brazylii), o nazwie macumba, wywiera silny wpływ demoniczny.


Najgorsza jest magia wywodząca się z Afryki, która posługuje się gusłami (witchcraft), a uprawia ją ten, kto chce wyrządzić zło innym osobom przy pomocy magicznych środków oraz spirytyzmu, czyli wywoływania duchów, przez co pragnie wejść w kontakt z duchami osób zmarłych lub duchami wyższymi. Wywoływanie duchów jest znane we wszystkich kulturach i u wszystkich ludów. Medium służy za pośrednika między duchami a ludźmi, udzielając swojej energii (głosu, gestów, pisma...) duchowi, który chce się ukazać. Może się zdarzyć, że te wywoływane duchy, które są zawsze złymi duchami, mogą zawładnąć kimś z obecnych.


Stosunek Kościoła do magii i spirytyzmu.


Kościół zawsze potępiał spirytyzm i uczestniczenie w nim. Pismo Święte podaje nam jedyny przypadek, kiedy to Saul zwrócił się do wróżki (medium):

Proszę cię, powróż mi przez ducha i spraw, niech przyjdzie ten, kogo ci wymienię
(1 Sm 28,8).

Rzeczywiście ukazał się Samuel, który zmarł nie tak dawno. Bóg pozwolił na ten wyjątek, ale warto zwrócić uwagę na okrzyk zdziwienia wróżki (medium) i jeszcze bardziej karcącą wymówkę Samuela:
Dlaczego nie dajesz mi spokoju i wywołujesz mnie ?
(1 Sm 28,15)


Zmarłych należy szanować i nie wolno ich niepokoić. Zwyczajnym egoizmem i okrucieństwem jest chęć czepiania się naszych zmarłych lub pragnienie przywołania ich do nas. Tym, czego oni potrzebują, jest wyzwolenie wieczne, a nie wciąganie ich na nowo w sprawy ludzi tego świata.


Magia na szeroką skalę.


Przez magię można wpływać także na grupy osób. Możliwe jest, aby zły duch posłużył się jakąś osobą w celu wywarcia wpływu nawet na bardzo liczne grupy ludzi, mogą one właśnie przejąć władzę nad narodem lub oddziałowywać na losy innych narodów. Do takich ludzi można by zaliczyć Karola Marksa, Hitlera czy Stalina. Okrucieństwa popełnione przez nazistów, potworności komunizmu, masakry milionów ludzi przez Stalina, były nacechowane diabelską nienawiścią, przewrotnością i innymi cechami.


Przekleństwa lub złorzeczenia.


Są to życzenia zła, którego źródłem jest zły duch. Gdy są wypowiedziane złośliwie, zwłaszcza gdy zachodzi związek krwi między przeklinającym i przeklętym, mogą mieć miejsce straszne następstwa. Najczęstsze i najpoważniejsze przypadki miały związek z rodzicami albo dziadkami, którzy przeklęli swoje dzieci lub wnuki. Przekleństwo okazało się bardzo poważne, ponieważ odnosiło się do ich życia i zostało rzucone w szczególnych okolicznościach, na przykład w dniu ich ślubu. Rodziców z dziećmi łączą więzy krwi, mają nad nimi władzę, jakiej nie ma żadna inna osoba.


Rzucanie uroku wzrokiem.


Jest to zjawisko nieudowodnione, ale uznane za możliwe głównie na podstawie wieloletnich doświadczeń podczas sprawowania posługi przez egzorcystów. Polega to na zaczarowaniu osoby za pośrednictwem spojrzenia. Nie chodzi tutaj wcale o to, jak niektórzy sądzą, że pewne osoby przynoszą pecha, gdy popatrzą na kogoś krzywym okiem, bo to są bajki. Rzucenie na kogoś uroku wzrokiem jest prawdziwym zaczarowaniem wtedy,, gdy jest czynione w celu zaszkodzenia określonej osobie poprzez interwencję złego ducha. Szczególnego znaczenia nabiera tutaj użyty środek do wywołania szkodliwego skutku, czyli spojrzenie. Przeważnie trudno jest rozpoznać sprawcę zaczarowania i to, skąd całe zło wzięło swój początek. Ważne jest, aby osoba dotknięta nie podejrzewała nikogo, ale umiała przebaczyć i modlić się za tego, kto wyrządził jej krzywdę.


Gusła.


Jest to bardzo często stosowany środek przy dokonywaniu czarów. Chodzi tutaj o wykonanie przedmiotu z najbardziej dziwnego i różnego materiału, który ma znaczenie zupełnie symboliczne: jest dostrzegalnym znakiem chęci zaszkodzenia komuś i narzędziem ofiarowanym szatanowi, aby wycisnął na nim swoją moc. Mówi się często, że szatan w małpi sposób naśladuje Boga. W tym przypadku możemy odwołać się do sakramentu, które jako narzędzie łaski ma materię postrzeganą zmysłami (np. woda w sakramencie chrztu). Przy gusłach używa się materiału w celu szkodzenia.

Można wyróżnić dwa sposoby stosowania guseł w odniesieniu do wyznaczonej osoby:


Bardzo często uwolnienie następuje dzięki wydaleniu różnorodnego materiału: kolorowych nitek nawełnianych, wstążek, gwoździ, powiązanych kawałków drutu. Istnieją przypadki, w których przedmiot guślarski jest wykonany w formie plecionki, wykonanej z włosia lub z wycinków tkaniny kolorowej (zwłaszcza białej, czarnej, niebieskiej, czerwonej w zależności od zamierzonego celu).


Aby wyrządzić szkodę dziecku jeszcze w łonie matki, sporządza się przy pomocy igły i włosia końskiego plecionkę lalki od szyi do pępka. Celem jest złośliwe życzenie, aby dziecko w łonie matki rozwijało się nieprawidłowo, czyli żeby się źle rozwijała ta część ciała, która została oznaczona plecionką.


Jest jeszcze wiele innych przedmiotów guślarskich, wykonanych w celu szkodzenia, które znajduje się w poduszkach lub materacach, np: powiązane kolorowe wstążki, kosmyki mocno splecionych włosów, sznurki pełne węzłów, wełnę ściśle zbitą przez jakąś nadludzką siłę w kształt wieńca, zwierząt (myszy) lub figur geometrycznych, skrzepy krwi, kawałki żelaza albo drewna, poplątane kawałki drutu żelaznego, lalki przyozdobione dziwnymi znakami lub noszące ślady nakłucia itp. Czasem zdarza się, że tych obcych przedmiotów nie widać na pierwszy rzut oka po otwarciu materaców albo poduszek, wychodzą one na jaw dopiero wtedy, gdy się je pokropi wodą egzorcyzmowaną lub gdy się włoży do nich poświęcony obrazek (zwłaszcza Chrystusa Ukrzyżowanego lub Matki Przenajświętszej).


Numerologia.


Ceniony w kręgach satanistów jest język liczb - numerologia. Pozwala ona odczytywać wszelkie teksty w nowy, tajemniczy sposób. Zamiana liter na liczby może odbywać się według dowolnie wybranego schematu. Np. w Kabale imiona i nazwiska tłumaczy się na starożytny język herbajski, po czym według odpowiedniego klucza - przyporządkowującego każdej literze inną cyfrę - oblicza się wartość liczbową danego słowa. Sataniści posiadają często tzw. Kabałę Aleistera Crowleya, zwaną też Liber 777, według której odczytują znaczenie obliczonych wartości.

Do kluczowych liczb należą:


Wiedza okultystyczna zostaje przekazana w numerologii za pomocą mowy liczb.
Całość numerologii opiera się na następujących założeniach:


Wróżbiarstwo.


Z magią zawsze łączy się wróżenie: chęć poznania przyszłości przez posługiwanie się nieodpowiednimi środkami. Wystarczy pomyśleć o bardzo rozpowszechnionym zwyczaju wróżenia z kart czy też przepowiadaniu przyszłości z kart tarotowych, którymi najczęściej przy wróżeniu posługują się czarownicy i wróżbici.


Karty Tarota.


Początek kart tarotowych się XIII wieku i wywodzi się od Cyganów, którzy zawarli w tej grze swoją zdolność przepowiadania przyszłości. U podstaw tego leży nauka ezoteryczna, która podaje zasady zgodności między człowiekiem a światem boskim. Człowiek naiwny, omamiony odczytaniem swej przyszłości, odchodzi z niepokojem i nieufnością albo próżnymi nadziejami, często związanymi z życiowymi podejrzeniami w stosunku do rodziców lub przyjaciół, a nade wszystko z pewną formą uzależnienia od tego, kto mu wróżył z kart, co będzie mu towarzyszyć także w przyszłości. To wszystko może wywołać u niego stany lękowe, rozdrażnienie, niepewność. Będzie odczuwał pragnienie ciągłego uciekania się do praktyk magicznych lub zaopatrywania się w talizmany, które by unieszkodliwiły tego wewnętrznego wroga, o którego on sam się postarał i który jest przyczyną jego chorób i nieszczęść.


Języki symboliczne wróżbiarstwa.


Wróżbiarstwo wypracowało niezwykle bogaty zestaw języków symbolicznych. Odczytuje ono treści, w odpowiednim stanie wróżbity, z języka tajemnego, wyrażonego za pomocą najróżniejszych akcesoriów. Występuję więc:


Symboliczne przedmioty wróżbiarstwa.


Symboliczne przedmioty to zarówno maski, obrazy, sztandary, budowle, jak i przedmioty drobniejsze, np. medale, medaliony, wisiorki, bransolety, pierścienie, kolczyki, itp. Do symboli o dużym znaczeniu ideowym, a także wiążących ogromny ładunek emocjonalny, należą amulety i talizmany.


Amulety.


Amulety są przedmiotami magicznymi, będącymi środkiem ochronnym broniącym człowieka. Wiele z nich przygotowuje się według zasada złe odstraszyć złem. Dlatego elementami amuletów są często rogi, zęby, kolce. Przed urokiem rzucanym przez złe oko ma chronić oko. Dlatego też często w amuletach można spotkać symbol oka lub agat (zwany kamieniem ocznym). Każdy czarownik nosi na sobie lub przygotowuje dla innych amulety, czyli medale, których symbole są katalizatorami energii. Mają one, według czarownika, szczególną moc niebiańską. Amulet wywodzi się z natury. Powszechnie używany jest niedźwiedzi pazur lub zajęcza łapa. Gdyby na amulet naniesiono jakieś napisy i gdyby zostały konsekrowane, przemieniłyby się w talizmany.


Talizmany.


Talizmany są przedmiotami zrobionymi przez człowieka, którym przypisuje się magiczną moc przynoszenia dobra lub zła. Mogą być wykonane z dowolnego materiału, chociaż niektóre uważa się za lepsze od innych. Np. talizman miłości, aby przyniósł możliwie największy efekt, powinien być wykonany z miedzi. Talizman zwykle posiada inskrypcje - słowa lub wzór. O talizmany proszą najczęściej osoby nieszczęśliwe, które czują się dotknięte przez zły los, nieszczęście, niezrozumienie, brak miłości, ubóstwo. Osoby te są gotowe zapłacić każdą cenę, niekiedy nawet bardzo wysoką, za przedmioty, które mają im przynieść szczęście i wyzwolić je od wszystkich niepowodzeń życiowych. Tymczasem noszą na sobie niebezpieczny ładunek, który może zaszkodzić nie tylko im, ale także członkom ich rodzin.


W kulcie satanistycznym używa się wiele akcesoriów o symbolicznym znaczeniu. Zarówno ich rodzaj, jak i znaczenie są różne w zależności od kategorii grupy, jej doktryny i sprawowanego kultu. Anton La Vey w Biblii szatana zwraca uwagę na kilka istotnych przedmiotów, przypominając o precyzji ich ustawienia, używania i rozumienia. Przedmioty te bowiem nie posiadają charakteru jedynie użytkowego, lecz nade wszystko symboliczny. Do takich przedmiotów, poza odpowiednim strojem uczestników obrzędu, należą:


Symbole satanistyczne.


Symbole przynależności do grupy satanistycznej mogą przyjmować postać: odpowiedniego stroju, przedmiotu, znaku graficznego, gestu powitania, czy też tatuażu. Najpopularniejszy jest znak graficzny, wyrażający najistotniejszy element doktryny grupy. Badacze dowodzą, że obraz jest podstawowym środkiem oddziaływania na wyobraźnię społeczną. Jeżeli nie można użyć obrazu, w celu osiągnięcia tego samego skutku używa się odpowiednich słów i haseł. Moc słów wiąże się bowiem z wywołanymi przez nie obrazami i nie zależy od ich rzeczywistego znaczenia. Znak graficzny jest więc najprostszą i najkrótszą drogą komunikowania się grupy ze swoimi członkami.


Sześcioramienna gwiazda Dawida.


Jednym z najstarszych symboli jest sześcioramienna gwiazda. W Europie jest ona rozpowszechniona jako Gwiazda Dawida (Tarcza Dawida), związana z judaizmem. W innych kulturach gwiazda sześcioramienna przeważnie ujęta jest w koło, a nawet spłaszczona. Najczęściej maluje się ją lub rysuje (nawet na ziemi), wykonuje też w metalach szlachetnych lub stopach metali kolorowych. Istnieje wiele interpretacji tego znaku. Większość mówi o wzajemnym przeplataniu się świata ludzi ze światem bogów (poszczególne światy symbolizują trójkąty, będące magicznymi trygramami). Taoizm mówi o wzajemnym przenikaniu się dwóch pierwiastków - yin i yang - które stanowią podstawę życia. Współcześnie w grupach medytacyjnych New Age wywodzących się z taoizmu, znak ten stanowi główny symbol działalności magicznej (tak czarnej, jak i białej energii). Często też jest elementem bardziej skomplikowanych znaków.


Swastyka.


Równie wieloznacznym znakiem jest swastyka - symbol mający pochodzenie starożytne. Pierwotnie przedstawiał cztery pory roku, cztery wiatry i cztery kierunki świata. Obecnie ramiona tego złamanego krzyża zostały przesunięte w przeciwnym kierunku, by przedstawić elementy lub siły zwracające się przeciwko naturze i harmonii. Symbol ten jest używany przez grupy noenazistowskie i okultystyczne.


Satanistyczne symbole zewnętrzne.


Satanistyczne znaki przynależności i stopnia wtajemniczenia.


Satanistyczne znaki graficzne.


Te znaki graficzne mają ukryte znaczenie, znane przede wszystkim członkom sekt i grup religijnych.


Podsumowanie.


Nie należy zbyt łatwo wierzyć w czary, zwłaszcza dokonane za pomocą przedmiotów guślarskich, gdyż są to bardzo rzadkie przypadki. Przyczyna większości przypadków znajduje swe źródło w problemach natury psychicznej, autosugestii, sztucznych lękach, które leżą u podstaw trudności będących powodem narzekań. Często czary nie osiągają swego celu, gdyż Bóg na to nie pozwala a osoba nimi dotknięta jest dobrze zabezpieczona przez modlitwę i zjednoczenie z Bogiem w łasce uświęcającej. Wielu czarowników też nie potrafi dokonać czarów, bo są tylko zwykłymi oszustami, ponieważ sam zły duch, który jest kłamcą od początku, jak go określa Ewangelia, wprowadza w błąd nawet swoich zwolenników. Dużym błędem byłoby życie w strachu, że można stać się ofiarą czarów.


Pismo Święte mówi, że nie powinniśmy lękać się złego ducha, lecz mu się przeciwstawiać, a wtedy ucieknie od nas:

Bądźcie więc poddani Bogu, przeciwstawiajcie się natomiast diabłu, a ucieknie od was.
(por. Jk 4,7).

Poucza nas też, abyśmy byli czujni na jego ataki i mocni w wierze:

Bądźcie trzeźwi ! Czuwajcie ! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć.
(por. 1 P 5,8).


Mamy Łąskę Chrystusa, który pokonał szatana przez swój krzyż. Mamy wstawiennictwo Najświętszej Maryi, Nieprzyjaciółki szatana od początku ludzkości, a także pomoc aniołów i świętych. A przede wszystkim mamy znamię Trójcy Świętej, którym zostaliśmy naznaczeni na chrzcie świętym i jeżeli żyjemy w jedności z Bogiem, to raczej zły duch wraz z całym piekłem powinien się nas obawiać, pod warunkiem jednak, że sami nie otworzymy mu drzwi.